Θεσμικές Αλλαγές για την ουσία των πραγμάτων… Ένα βήμα είναι πάντα καλύτερο από κανένα !

Το θεσμικό πλαίσιο του Ιδρύματος Σώμα Ελλήνων Προσκόπων στην εκατοντάχρονη ιστορία του έχει απασχολήσει την πολιτεία, την κοινωνία και κυρίως τα ίδια τα μέλη του με διαφορετική ένταση και σε διαφορετική έκταση σε κάθε εποχή μέσα στα 100 αυτά χρόνια ιδιαιτέρως τα τελευταία 35 από αυτά.

Συνοπτικά η ιστορία και το χρονολόγιο των θεσμικών μεταβολών έχει ως εξής:

1910    Ίδρυση Σ.Ε.Π. από τον Αθανάσιο Λευκαδίτη

1912    Δημιουργία Ομίλου «Σώμα Ελλήνων Προσκόπων», η πρώτη επίσημη νομική υπόσταση του ΣΕΠ.

1917    Ν.1066 δημιουργείται το Ίδρυμα Σώμα Ελλήνων Προσκόπων και ανατίθεται η διοίκησή του σε 15μελες ΔΣ το οποίο ορίζεται με Βασιλικό Διάταγμα.

1939      Ν. 1978 η δικτατορία Ι. Μεταξά καταργεί την Προσκοπική Κίνηση.

1942      Η ελληνική Κυβέρνηση του Καΐρου διορίζει προσωρινό ΔΣ με έδρα του ΣΕΠ το Κάιρο.

1945      Ν.112 γίνεται η επανασύσταση του ΣΕΠ.

1949    Ν.1016 «Περί προστασίας ΣΕΠ».

1974    Ν.Δ. 123 επανυπαγωνή του ΣΕΠ υπό την εποπτεία του Υπουργείου Παιδείας

1976    Ν.440 τροποποιεί τον ιδρυτικό νόμο με τη θεσμοθέτηση σύγχρονης διοικητικής δομής του Ιδρύματος και την καθιέρωση και λειτουργία Γενικής Συνέλευσης.

1977    ΠΔ 822 Οργανισμός ΣΕΠ με τον οποίο δημιουργείται Γενική Συνέλευση ως Ανώτατο Όργανο, από εκπροσώπους Βαθμοφόρων, μέλη ΕΚΣ και μέλη της κοινωνίας. Η Γενική Συνέλευση αποτελείτο από 170 Τακτικά και από 60 επί θητεία μέλη.

Σύγκλιση και λειτουργία 1^ης Τακτικής Γενικής Συνέλευσης υπό την προεδρία του αείμνηστου Καθηγητού και Ακαδημαϊκού  κ. Νικολάου Λούρου, εκ των πρώτων προσκόπων του Αθ. Λευκαδίτη και πρώην Υπουργού Παιδείας.

1980    ΠΔ 1028 ενέκρινε συμπληρωματικά στο ΠΔ 822/1977μερικές διευκρινιστικές διατάξεις      

1991    ΠΔ 313 Αναθεώρηση του Οργανισμού με προσαρμογή της οργάνωσης και λειτουργίας του ΣΕΠ και διεύρυνση της υπάρχουσας σύνθεσης της ΓΣ με τη συμμετοχή 170 Βαθμοφόρων που εκλέγονται από τα συνέδρια των ΠΕ

1999    ΠΔ 26 Αναθεώρηση Οργανισμού με τη δημιουργία πιο ευέλικτης δομής και ακόμα μεγαλύτερης διεύρυνσης των αναδεικνυομένων Βαθμοφόρων από 170 σε 300.

Όλες οι παραπάνω θεσμικές μεταβολές και κάθε μία ξεχωριστά πραγματοποιήθηκαν τα πρώτα 50 χρόνια κυρίως για την οργάνωση της υπαγωγής και εποπτείας από την πολιτεία του Ιδρύματος. Στη συνέχεια έμφαση δόθηκε, όπως φαίνεται και από την παράθεση του χρονολόγιου τα τελευταία 30 χρόνια, στον εκσυγχρονισμό των δομών, των οργάνων και των λειτουργιών του Ιδρύματος. Όλες οι μεταβολές αυτές από κάθε άποψη συνέβαλαν στην ενίσχυση της επάρκειας και της αποτελεσματικότητας του ΣΕΠ στην 100χρονη πορεία του.

Κάθε μεταβολή στο θεσμικό πλαίσιο του ΣΕΠ είχε και τη δική της καταβολή ενέργειας και προσπαθειών μέχρι την ολοκλήρωσή της, ειδικότερα δε οι μεταβολές που ακολούθησαν τον ν. 440/1976, οι  οποίες επεδίωξαν και πέτυχαν την αύξηση της συμμετοχής κυρίως των ενεργών ενηλίκων μελών, των Βαθμοφόρων μας. Τούτο δεν έγινε «αναίμακτα»  και χωρίς, αρκετές φορές, ένταση εντός αλλά και εκτός των κόλπων της Γενικής Συνέλευσης. Κορύφωση των ανωτέρω αναφερομένων αποτέλεσε η μεγάλη κινητοποίηση των Βαθμοφόρων σε όλη την Ελλάδα από το Νοέμβριο του 1987 μέχρι και το Νοέμβριο του 1990, η οποία ευαισθητοποίησε το Παγκόσμιο Προσκοπικό Γραφείο της Γενεύης (WSB) που με τις παραινέσεις και τις απόψεις του προς τους διοικούντες εκείνη την εποχή, ανοίχθηκε  το θέμα της Αναθεώρησης και ευρείας εκπροσώπησης των Βαθμοφόρων που ολοκληρώθηκε με την αναθεώρηση του Οργανισμού που δημοσιεύθηκε στο ΠΔ 313/1991. Σε αυτό τον Οργανισμό έχουμε τη συμμετοχή, για πρώτη φορά στην ιστορία του ΣΕΠ 170 Βαθμοφόρων οι οποίοι θα αναδεικνύοντο στα συνέδρια των Περιφερειακών Εφορειών τους. Η θεσμική αυτή μεταβολή άλλαξε τον χαρακτήρα της Γενικής Συνέλευσης και τη δυναμική της Κίνησής μας για να φτάσουμε στην ευρύτατη συμμετοχή και παρουσία των Βαθμοφόρων με 300 εκλεγμένα άτομα με την Αναθεώρηση του 1999.

Στην προσπάθεια αυτή από το 1985 μέχρι και σήμερα το 2011, είχα την ευκαιρία να συμμετέχω προσωπικά, άλλοτε δίπλα αλλά και κάποιες φορές εμπρός, για τον εκσυγχρονισμό του θεσμικού πλαισίου της Κίνησης μας. Κάθε προσπάθεια, όπως ανέφερα και προηγούμενα, είχε τα δικά της χαρακτηριστικά με κορυφαίες αυτές της αναθεώρησης του 1991 και του 1999. Οι δυο αυτές αναθεωρήσεις έδωσαν ουσιαστικό βήμα και λόγο στα ενεργά ενήλικα στελέχη μας με τη συμμετοχή τους στη λήψη των αποφάσεων, τη διοίκηση, την αξιολόγηση και τον έλεγχο της Κίνησής μας.

Σήμερα το 2011 και για τα τελευταία 7 χρόνια, είμαστε συμμέτοχοι σε μια νέα προσπάθεια αναθεώρησης του Οργανισμού που ξεκίνησε το 2004.Μια προσπάθεια που θα πρέπει με τη συμμετοχή, τη δημιουργική συνεισφορά όλων αλλά και τη συναίνεση όπου απαιτείται, βλέποντας το δάσος και όχι το δέντρο, να ολοκληρωθεί.

Τα οφέλη θα είναι πολλά, με κυριότερο όλων ότι ως Κίνηση παραμένουμε ανοικτοί, αντιλαμβανόμενοι όλες τις ανάγκες, εσωτερικές αλλά και εξωτερικές, και κατορθώνουμε να κάνουμε τις απαιτούμενες προσαρμογές και αλλαγές για να τις αντιμετωπίσουμε. Ας δούμε με θετική διάθεση την πρόταση του Διοικητικού Συμβουλίου του ΣΕΠ η οποία έχει περιλάβει όλες τις κυρίως απαιτούμενες προσαρμογές και συμπληρώσεις.

Είναι καλύτερα να έχουμε έναν καλό νέο Οργανισμό που αντιμετωπίζει τα τρέχοντα προβλήματα και θέματα που μας έχουν απασχολήσει τα τελευταία 10 χρόνια, παρά να μείνουμε στον ήδη υπάρχοντα ή να επιδιώκουμε το ιδανικό κατά την προσωπική μας άποψη κάνοντας ανέφικτη την τελική προσπάθεια.

Ένα ιστορικό στέλεχος της Κίνησης μας συνήθισε να λέει για τα τεκταινόμενα στο ΣΕΠ, ιδιαίτερα σε δύσκολους καιρούς, «ένα βήμα κάθε φορά». Η σχετική προτροπή εμπεριέχει αναμφίβολα κίνηση εμπρός.

Ας ακολουθήσουμε τη συμβουλή και ο Ελληνικός Προσκοπισμός.          

θα είναι κερδισμένος.

           

ΧΜΛ, 26.5.2011

Ω γλυκύ μου έαρ, γλυκύτατόν μου τέκνο

Ω γλυκύ μου έαρ,
γλυκύτατόν μου τέκνο
Που έδυ σου το κάλλος;

Υιέ Θεού Παντάναξ,
Θεέ μου πλαστουργέ μου
πως πάθος κατεδέξω;

Ω φως των οφθαλμών μου
γλυκύτατόν μου τέκνον
πως τάφω νυν καλύπτη;

Ας είναι το φετινό Πάσχα, ένα “πέρασμα” στο καλύτερο σε καιρούς που όλοι δοκιμαζόμαστε.

ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ !

ΧΜΛ, 21.4.2011

"Διαπαιδαγώγηση με Αγάπη σε αντικατάσταση του φόβου", BP 1922. Mε την ευκαιρία της ΗΜΕΡΑΣ ΣΚΕΨΗΣ 2011

Αποσπάσιμα από την Ομιλία του Ιδρυτή Robert Baden Powell, κύριου ομιλητή (keynote speaker) στο 3^ο Διεθνές Συνέδριο Ηθικής Διαπαιδαγώγησης που οργανώθηκε το 1922 στη Γενεύη από το Ινστιτούτο Jean Jacques Rousseau.

Εκπαίδευση

Η εκπαίδευση στοχεύει στο να αναπτύξει τέσσερις βασικές αρχές σε καθεμία από τις τρεις παραπάνω ομάδες:

1. προσωπικότητα και ευφυΐα, υπευθυνότητα και αυτοπεποίθηση 

2. χειροτεχνία και επιδεξιότητα

3. υγεία και δύναμη

4. κοινωνική προσφορά, ομαδική συνεργασία και προθυμία

Σκοπός είναι η ανάπτυξη αυτών των ικανοτήτων να μην προκύπτει ως εξωτερική επιβολή στο μαθητή αλλά να πηγάζει από την έμφυτη επιθυμία του για μάθηση. Τα διάφορα θέματα παρουσιάζονται μέσα από σκαπανικές εργασίες ή υπαίθριες δραστηριότητες. Για παράδειγμα, η παρατηρητικότητα, ένα από τα χαρακτηριστικά της προσωπικότητας, διδάσκεται μέσω της ανίχνευσης. Η ανίχνευση είναι χρήσιμη, καθώς όταν το αγόρι ή το κορίτσι έχει μάθει να διακρίνει και να ερμηνεύει τα διάφορα ίχνη και σημάδια στο έδαφος ή τα σήματα και τους ήχους στον αέρα, οδηγείται σε συμπεράσματα και, επομένως, τονώνει τη λογική και την ευφυΐα, τα οποία συντελούν στην ανάπτυξη του χαρακτήρα του .

ΧΜΛ, 22.2.2011

Ικανότητες επιβίωσης για το 2011…

Με το 2010 που φεύγει σε λίγες ώρες, ολοκληρώνεται η πρώτη δεκαετία του 21ου αιώνα.  Καθώς πλησιάζει το τέλος του 2010 εν αντιθέσει σχεδόν με το τέλος κάθε προηγούμενης χρονιάς, ένα έντονο συναίσθημα απογοήτευσης και στενοχώριας βρίσκεται διάχυτο μέσα μου. Και τούτο γιατί παρόλο που τελειώνει ένας δύσκολος χρόνος και ένας νέος χρόνος σε λίγο θα ανατείλει και θα αρχίσει  να μετράει τη δική του διαδρομή προαισθάνομαι ότι ο χρόνος αυτός, το 2011, θα είναι ακόμα δυσκολότερος.

Στα 37 χρόνια της ενήλικης ζωής μου δεν μπορώ να θυμηθώ άλλη χρονιά που να ήμουν τόσο προβληματισμένος για το τι θα συναντήσουμε το χρόνο που έρχεται. Η ιδιαίτερα δυσχερής θέση  στην οποία βρίσκεται η Πατρίδα μας, αντιμέτωπη με μεγάλα οικονομικά προβλήματα έχουν ανορθώσει γύρω μας εμπόδια που καλούμεθα όλοι οι Έλληνες να τα λύσουμε μέσω δραστικών μειώσεων του εισοδήματός μας, καθώς και της επιβολής περισσότερων άμεσων και έμμεσων φόρων, μέτρα τα οποία περιορίζουν τον ορίζοντα των προσδοκιών μας και κλονίζουν τις ελπίδες μας και κάθε ενδεχόμενο για καλύτερες μέρες. Φθάνοντας μια ανάσα πριν την εθνική χρεοκοπία, οφείλουμε να αναζητήσουμε νέους τρόπους ατομικής, οικογενειακής και κάθε άλλης συλλογικής επιβίωσης στηριζόμενοι μάλλον αποκλειστικά στις δυνάμεις και τις ικανότητές μας.

Σε αυτή τη δύσκολή αναμφίβολα κατάσταση, είμαστε όλοι εκτεθειμένοι, ως άτομα, οικογένειες, επιχειρήσεις αλλά και Οργανισμοί. Για τους νέους ανθρώπους που ξεκινούν την επαγγελματική τους σταδιοδρομία η αύξηση της ανεργίας μειώνει τις ευκαιρίες της απρόσκοπτης επαγγελματικής αποκατάστασης. Για όσους από εμάς βρισκόμαστε ήδη αρκετά χρόνια στην παραγωγική διαδικασία οι μειώσεις των αμοιβών, η ασφαλιστική αβεβαιότητα αλλά και η εύθραυστη λειτουργία της αγοράς και των επιχειρήσεων ενισχύουν την ανασφάλεια της επόμενης μέρας με ή χωρίς δουλειά. Τέλος οι συνταξιούχοι βλέπουν τις συντάξεις τους, στη πλειοψηφία μικρές, να γίνονται ακόμα μικρότερες, προσεγγίζοντας τα όρια της φτώχιας και της αναξιοπρεπούς επιβίωσης.

Σε αυτήν τη διάχυτη έλλειψη αισιοδοξίας και προοπτικής όπου είναι έμπρακτα επιβεβαιωμένο ότι έχουν χαθεί το μέτρο και η αίσθηση των ορίων, η σοβαρότητα και η λογική, καθώς και η συνέπεια, η ειλικρίνεια και η διαφάνεια, οφείλουμε να αντιτάξουμε ατομικές και ομαδικές ικανότητες οι οποίες θα μας βοηθήσουν να ξεπεράσουμε τις υπάρχουσες δυσκολίες και αντιξοότητες αλλά και να ανταπεξέλθουμε στις τυχόν νέες. Να αυξήσουμε την υπομονή μας και να ασκήσουμε περισσότερο την αντοχή μας. Κυριότερο δε απ’ όλα θα είναι να μάθουμε να κάνουμε όσα κάναμε χθες, αλλά και αν θελήσουμε και περισσότερα, με μεγαλύτερη ευρηματικότητα αλλά και με δραστικά  λιγότερα οικονομικά και υλικά μέσα.

Σε αυτήν τη δύσκολη εποχή που ζούμε και θα συνεχίσουμε - δε μπορώ να υπολογίσω ακόμα για πόσο - να ζούμε, ένας καλός Πρόσκοπος διαθέτει ικανότητες που μέσα κυρίως από το παιχνίδι και τη δράση αλλά και την εν πολλοίς “ασκητικού τύπου” διαβίωση στη φύση έχει καλλιεργήσει και μπορεί να τις θέσει στην πράξη για να αντιμετωπίσει την αβεβαιότητα και να υπερπηδήσει κάθε δυσκολία. 

Ξεχωρίζω για τις δυσκολίες που είναι μπροστά μας από τις ικανότητες αυτές τις ακόλουθες:

Την αισιοδοξία. Να συνεχίσουμε να βλέπουμε τη φωτεινή όψη των πραγμάτων και μέσα από τις δυσκολίες να αναδεικνύουμε την ελπίδα και το θετικό, στοιχεία που μας βοηθούν να ενδυναμώνουμε την αυτοπεποίθησή μας και μας δίνουν δύναμη να υπερπηδούμε κάθε εμπόδιο.

Τη συλλογικότητα. Εκεί που οι άνθρωποι γύρω μας λόγω των δυσκολιών γίνονται περισσότερο εσωστρεφείς, εμείς ως πρόσκοποι προτάσσουμε τη δύναμη της ομάδας, της φιλίας και τη συνέργεια γιατί αυτές είναι πολλαπλάσιες κάθε ατομικής δύναμης και κατ’ επέκταση μπορούμε να πάμε τα πράγματα πολύ μακρύτερα μαζί με τους άλλους παρά μόνοι μας.

Την Εργατικότητα. Με πρόγραμμα, διαρκή αξιολόγηση και σταθερά βήματα να εξασφαλίζουμε και να κατακτούμε κάθε μέρα το καλύτερο, ώστε να αυξηθεί η παραγωγικότητα, διαρκές ζητούμενο κάθε κοινωνίας και οικονομίας που θέλει να ξεπεράσει τα προβλήματά της και να επιστρέψει όσο ταχύτερα γίνεται στην ευημερία. 

Την Ειλικρίνεια. Λέγοντας τα πράγματα με το όνομα τους και προτάσσοντας την αλήθεια μπορούμε καλύτερα να προσαρμόσουμε τη συμπεριφορά, τη σκέψη και τη δράση  μας στα πραγματικά προβλήματα, να είμαστε περισσότερο δεκτικοί στα δεδομένα και τη διαφορετικότητα ώστε να κάνουμε τα σωστά πράγματα σωστά.  

Την Αποφασιστικότητα. Για να ξεπερνάμε τις δυσκολίες με τόλμη και λογική και με αντικειμενικότητα να κάνουμε τις επιλογές εκείνες οι οποίες δε θα εξυπηρετούν το βραχυχρόνιο ατομικό συμφέρον αλλά τη μακροχρόνια προσωπική και συλλογική ευημερία και πρόοδο.

Αυτές οι πέντε ικανότητες σε τούτη τη δύσκολη εποχή μπορούν να προταχθούν ως βασικές ικανότητες επιβίωσης. Ας δουλέψουμε εντατικά για να τις αναπτύξουμε ως κύριες προσωπικές ικανότητες και ως ενήλικες μέσω του προσωπικού παραδείγματος να ενθαρρύνουμε τα παιδία και τους νέους εντός και εκτός Προσκοπισμού να κάνουν το ίδιο με εμάς, καθόσον είναι βέβαιο ότι μόνοι μας δεν μπορούμε να κάνουμε τον κόσμο καλύτερο.

Ζητούμενο λοιπόν για το 2011 ας είναι η εντατική άσκηση και εφαρμογή των βασικών  ικανοτήτων επιβίωσης σε δύσκολους καιρούς.

Καλή Χρονιά με υγεία !

ΧΜΛ, 31.12.2010

2500 χρόνια μετά τη μάχη του Μαραθώνα 490 π.Χ., 28ος Κλασικός Μαραθώνιος της Αθήνας 2010.

Ένα ταξίδι, μια δοκιμασία, μια ανεπανάληπτη εμπειρία!!!

Μέσα σε μια ξεχωριστή ατμόσφαιρα που θύμιζε τους Ολυμπιακούς  Αγώνες της Αθήνας 2004 πραγματοποιήθηκε την Κυριακή 31 Οκτωβρίου 2010 ο 28^ος Κλασικός Μαραθώνιος της Αθήνας. Ο φετινός Μαραθώνιος συνέπεσε με τη συμπλήρωση 2.500 χρόνων από την ιστορική μάχη του Μαραθώνα το 490 π.Χ. Ήταν ένας ξεχωριστός εορτασμός μιας σπουδαίας επετείου με ιδιαιτέρα συμβολικό χαρακτήρα.

Χιλιάδες ήταν οι μαραθωνοδρόμοι (12.500) που ήρθαν από όλα τα μέρη της γης για να τρέξουν την κλασική διαδρομή του μαραθωνίου δρόμου ως σύγχρονοι Φειδιππίδες.

Ο Φειδιππίδης ήταν ένας διάσημος Αθηναίος δρομέας, ο οποίος αφενός στάλθηκε από τους Αθηναίους στη Σπάρτη για να ζητήσει τη βοήθεια των Λακεδαιμονίων λίγο πριν τη μάχη του Μαραθώνα (490 π.Χ.), διατρέχοντας την απόσταση (245,3 χιλιόμετρα) σε δύο ημέρες, πράγμα που θεωρήθηκε άθλος, και αφετέρου ήταν ο οπλίτης εκείνον που έφερε στους Αθηναίους την είδηση της περιφανούς νίκης επί των Περσών στο Μαραθώνα και αμέσως μετά την αναφώνηση «νενικήκαμεν» έπεσε νεκρός από την εξάντληση. Για την ανάμνηση αυτού του γεγονότος στους πρώτους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας το 1896 καθιερώθηκε ένας δρόμος αντοχής μήκους όση είναι η απόσταση Μαραθώνα - Αθήνας, ήτοι 42 km 195 m.

Η συμμετοχή σε ένα μαραθώνιο δρόμο είναι μια απόφαση που όλο και περισσότεροι άνθρωποι, κυρίως μεσήλικες, λαμβάνουν στις μέρες μας. Είναι ιδιαιτέρα ενδιαφέρον ότι μαραθώνιος δρόμος διεξάγεται κάθε χρόνο σε περισσότερες από 1.700 πόλεις σε όλο τον κόσμο και λαμβάνουν μέρος σε αυτούς περισσότεροι από 5.000.000 δρομείς διαφορών ηλικιών και δυνατοτήτων.

Η συμμετοχή σε ένα μαραθώνιο με στόχο τον τερματισμό και την επίτευξη ενός αξιοπρεπούς χρόνου γύρω στις 3.30 έως 4 ώρες είναι μια προσπάθεια με πολλές παραμέτρους και διδάγματα. Χρειάζεται εκτός από καλή φυσική κατάσταση, γνώση, καλή ψυχολογική και σωματική κατάσταση, αυτοσυγκέντρωση και ασκητισμό. Είναι απαιτούμενη μια προσεκτική διατροφή που να καλύπτει τις αυξημένες ανάγκες ενός μαραθωνίου δρόμου και βεβαίως η εφαρμογή  ενός καλού προγράμματος προετοιμασίας 12 – 18 εβδομάδων  που πρέπει να ακολουθηθεί και να εφαρμοστεί ευλαβικά και όσο καλύτερα γίνεται. Εκπτώσεις ή και αποκλίσεις του προγράμματος αυτού δεν αποφέρουν σε καμία περίπτωση το προσδοκόμενο αποτέλεσμα. Τέλος η μέρα του αγώνα απαιτεί από τον κάθε δρομέα μια στρατηγική και μια τακτική που θα πρέπει αναλόγως να ακολουθηθούν ώστε στο τέλος να είναι νικητής του εαυτού του και υπερήφανος για το τελικό αποτέλεσμα.

Σε αυτόν τον κόσμο των μαραθωνοδρόμων έχω μπει κι εγώ τα τελευταία δύο χρόνια και πρέπει να πω ότι είμαι ιδιαίτερα γοητευμένος. Ο αθλητισμός στίβου μου άρεσε από τα νεανικά μου χρόνια και κυρίως ως φοιτητής είχα αρκετή ενασχόληση ιδίως με το άλμα σε μήκος και τους δρόμους ταχύτητας (100m, 200m και μερικές φορές 400m). Πολύ γρήγορα όμως, για τις ανάγκες του προσκοπισμού, την αγάπη και την αφοσίωσή μου σε αυτόν άφησα την ωραία αυτή δραστηριότητα.  Επέστρεψα εκ νέου στον ενεργό αθλητισμό, πριν από 6 χρόνια το 2005, και για πρώτη φορά έλαβα μέρος σε αγώνα στα 5 km του Κλασικού Μαραθωνίου της Αθήνας το 2006. Ήταν η πρώτη μου εμπειρία στους δρόμους αντοχής και το έναυσμα να ασχοληθώ συστηματικότερα και διαδοχικά με αυτούς. Έτσι το επόμενο έτος 2007 έτρεξα ξανά αισθητά καλύτερα τα 5 km, το μεθεπόμενο έτος 2008 πέρασα στα 10 km και το 2009 τόλμησα τον πρώτο μου μαραθώνιο με καλά αποτελέσματα (3h 57’ 47”). Ενδιάμεσα τα δυο τελευταία χρόνια έχω τρέξει πολλούς  ημιμαραθωνίους, 10km και 30km στην Αθήνα, τα Ιωάννινα, την Αλόννησο, την αρχαία Επίδαυρο, το Λαύριο κλπ.

Ο φετινός επετειακός μαραθώνιος ήταν μια ξεχωριστή εμπειρία με αρκετά διδάγματα. Στο αγωνιστικό μέρος δυστυχώς δεν τα πήγα όσο καλά θα ήθελα και είχα προετοιμαστεί γι’ αυτό. Ενώ προσέβλεπα να ξεπεράσω τον περυσινό εαυτό μου και να πετύχω καλύτερο χρόνο, αντ’ αυτού έτρεξα αισθητά πιο αργά, επιβεβαιώνοντας το ότι η καλή μέρα δε φαίνεται πάντα από το πρωί. Ενώ ξεκίνησα πολύ καλά και ήμουν κατά 2 - 3 λεπτά καλύτερος στα πρώτα 5km και 10km από πέρσι, μια απρόσμενη στομαχική αδιαθεσία που εμφανίστηκε στο 18km δυσκόλεψε την απόδοση μου για τα επόμενα περίπου 24 km, επιβάλλοντάς μου να τρέχω και να περπατάω εναλλάξ. Σε αυτή την προσπάθεια επιβεβαιώθηκε το εξίσου  γνωστό ότι δεν φτάνει ο προορισμός αλλά αξίζει το ταξίδι. Όντως το ταξίδι αυτό ήταν ξεχωριστό. Χιλιάδες συναθλητές γύρω μου σε όλη τη διαδρομή, ο καθένας με τις δικές του προσδοκίες, ικανότητες και δυνατότητες «πάσχιζε» στον ίδιο ξεχωριστό αγώνα. Άλλοι καλύτεροι, άλλοι σαν εμένα και άλλοι με λιγότερες δυνατότητες. Όλοι στον ίδιο αγώνα και όλοι χαμογελαστοί και αποφασισμένοι να πετύχουν το στόχο τους. Τόσοι στόχοι όσοι και οι συμμετέχοντες. Για κάποιους ο αγώνας τους επεφύλασσε την εγκατάλειψη, ευτυχώς θα πρέπει να ήταν λίγοι, για άλλους τη χαρά του τερματισμού καταφέρνοντας να ξεπεράσουν τον εαυτό τους και για άλλους, όπως και για μένα, ανάμεικτα συναισθήματα απογοήτευσης γιατί δεν πέτυχα το στόχο της προετοιμασίας, αλλά και χαράς που παρά τις δυσκολίες έφτασα υγιής στον τερματισμό. Ήταν η πρώτη φορά στη ζωή μου που άκουσα μαζεμένα εκατοντάδες «μπράβο», «εύγε», «ευχαριστούμε», «μπορείς», «μην το αφήνεις», λέξεις ενθάρρυνσης που στο καθημερινό μαραθώνιο της ζωής τις χρειάζεσαι από τους γύρω σου και τις περιμένεις κυρίως από τους δικούς  σου ανθρώπους και πολλές φορές την κατάλληλη στιγμή δεν τις έχεις. Σε αυτόν τον αγώνα είδα ότι όσο καλά και να έχεις προετοιμαστεί ο δρόμος προς την επιτυχία μπορεί να σου επιφυλάσσει ανυπολόγιστα εμπόδια και δυσκολίες. Η προετοιμασία αναμφίβολα σε «θωρακίζει», σου δίνει αυτοπεποίθηση αλλά δεν αρκεί για να φτάσεις στην επίτευξη του στόχου σου. Χρειάζεται και η επιμονή, η υπομονή, η ευελιξία, η προσαρμοστικότητα, το απόθεμα καρδιάς αλλά και οι φυσικές δυνάμεις. Όλα αυτά και ενδεχομένως και κάποια ακόμα που τούτη την ώρα μου διαφεύγουν, είναι «εφόδια» της καθημερινότητας της ζωής μας, του μαραθωνίου μας,  που πρέπει να τα διαθέτουμε, να τα προσέχουμε και να τα ασκούμε καθημερινά για μια καλύτερη ζωή.

Καθισμένος στα σκαλάκια ενός σπιτιού στη γωνία της λεωφόρου  Βασιλέως Κωνσταντίνου και Ερατοσθένους,  προσπαθώντας να «ανακτήσω» τις δυνάμεις μου, λίγα λεπτά μετά τον τερματισμό στο Παναθηναϊκό Στάδιο, αυθόρμητα η σκέψη μου έκανε ένα γρήγορο “flash back” στην προετοιμασία, τον αγώνα και το αποτέλεσμα, προσπαθώντας να διακρίνω πού θα πρέπει την επόμενη φορά να δώσω μεγαλύτερη προσοχή, τι να κάνω διαφορετικά ή ακόμα και τι θα πρέπει να αποφύγω. Άλλη μια φορά το τέλος μια προσπάθειας γίνεται η αρχή μιας νέας. Εδώ πρέπει να επικεντρώνεσαι στο επόμενο χωρίς να χάνεις την ουσία, να ζεις κάθε φορά τις στιγμές του παρόντος που είναι οι τροφοδότες του μέλλοντός σου.

Οψόμεθα λοιπόν για τον επόμενο Μαραθώνιο…

ΧΜΛ, 5.11.2010

Το στοίχημα κερδήθηκε!

(Φωτογραφία: Ευθ. Χαλιάσος)

Μερικά εικοσιτετράωρα μετά από την ολοκλήρωση των εργασιών μεταφοράς και των τελευταίων υλικών του 4^ου Πανελληνίου Προσκοπικού Τζάμπορη στις βάσεις τους, ο χώρος των camping του ΕΟΤ των Καμένων Βούρλων δεν θυμίζει τίποτα πια από όλα όσα έζησαν 2500 κατασκηνωτές από τις 21 έως τις 29 Αυγούστου στον ίδιο χώρο αλλά και στο όρος Καλλίδρομο, τους Δελφούς και το Γαλαξίδι.

Όμορφες αναμνήσεις, πλούσιες εμπειρίες, νέες γνωριμίες και φιλίες, χαμόγελα, αλλά και υποσχέσεις αναμφίβολα γέμισαν τα «σακίδια» όλων των συμμετεχόντων τόσο προσκόπων όσο και ενηλίκων που πήραν μέρος στη μεγάλη αυτή δράση, τη μεγαλύτερη του εορτασμού της εκατονταετίας του Ελληνικού Προσκοπισμού.

Η οργάνωση και η πραγματοποίηση του 4^ου Πανελληνίου Προσκοπικού Τζάμπορη ήταν ένα εγχείρημα και ταυτόχρονα ένα στοίχημα του Γενικού Εφόρου και των συνεργατών του που αν και φάνταζε δύσκολο λόγω του περιορισμένου χρόνου της προετοιμασίας, περίπου 6 μήνες, κερδήθηκε εξ ολοκλήρου!

Και κερδήθηκε με μοναδικό όφελος το καλύτερο αύριο του Ελληνικού Προσκοπισμού, την επόμενη καλύτερη μέρα του Κλάδου Προσκόπων που όσο και αν περνά απαρατήρητο, λόγω της εκατονταετίας του Σ.Ε.Π. γιορτάζει και αυτός τα εκατοντάχρονα του!

Τα εκατοντάδες ενήλικα στελέχη, κατά πλειοψηφία μέλη του Κλάδου Προσκόπων, που πήραν μέρος σε αυτή τη μεγάλη πανελλήνια προσκοπική κατασκήνωση απ’ όλη την Ελλάδα, τον Απόδημο Ελληνισμό και την Κύπρο, είδαν τις δυνατότης και τις αντοχές του προσκοπικού προγράμματος, κατέγραψαν τη συμπεριφορά και την ανταπόκριση των προσκόπων, μικρότερων και μεγαλύτερων στις ποικίλες  δραστηριότητες,  βιώσαν από κοντά πως το προσκοπικό πρόγραμμα γίνεται αντιληπτό και εφαρμόζεται σε όλη την Ελλάδα από παιδιά και ενήλικες.

Είναι πολύ σημαντικό μέσα από αυτή την ευκαιρία της ταυτόχρονης συνάθροισης των περισσοτέρων μελών του κλάδου των τελευταίων δώδεκα ετών να μπορέσει να αξιοποιηθεί η αποκτηθήσα εμπειρία το συντομότερο δυνατό ώστε να κεφαλαιοποιηθούν κάθε είδους σχετικές πληροφορίες και δεδομένα και βεβαίως οι νέες επικοινωνίες και σχέσεις που αναπτύχθηκαν μεταξύ των ενηλίκων στελεχών του Κλάδου. Όλα αυτά αν ληφθούν έγκαιρα υπόψη και αξιοποιηθούν μέσω της εγκαθίδρυσης ενός συστηματικού διαλόγου για την καλή εφαρμογή του προγράμματος είναι βέβαιο ότι θα συμβάλουν κατά τον καλύτερο τρόπο στη διαρκή προσπάθεια για την ικανοποίηση των αναγκών της ηλικίας των σημερινών προσκόπων, καθώς και στο πόσο και πως θα πρέπει να ενισχυθεί η καλή εφαρμογή του Συστήματος κατ’ Ενωμοτίες.

ΧΜΛ, 3.9.2010

Πάμε Τζάμπορη !!!

Από τη λήξη του 3^ου Πανελληνίου Προσκοπικού Τζάμπορη το 1998 στη Σκοτίνα Ολύμπου και για μερικά χρόνια κάθε χρόνο το μήνα αυτό μεταξύ των κύριων συνεργατών που είχαμε αναλάβει τότε την οργάνωση και την πραγματοποίηση του διακινείτο μια υπόσχεση και μια προσδοκία να συμβάλουμε με όλες μας τις δυνάμεις ώστε να γίνει το επόμενο Τζάμπορη ει δυνατόν σε τέσσερα χρόνια. Να λειτουργήσει δηλαδή ξανά ο θεσμός.

Σήμερα ακόμη και μετά από 12 χρόνια από τη Σκοτίνα αισθάνομαι πολύ όμορφα που σε λίγες μέρες ξεκινά το 4^ο Πανελλήνιο Προσκοπικό Τζάμπορη στα Καμένα Βούρλα. Τους επτά τελευταίους μήνες ζώντας την ένταση και τον παλμό μιας ιδιαίτερα εντατικής προετοιμασίας, βλέποντας δεκάδες νεαρούς Βαθμοφόρους να μπαινοβγαίνουν στον Κλάδο Προσκόπων στον τρίτο όροφο της Πτολεμαίων, μιλώντας με μεγαλύτερους και παλαιούς προσκόπους για τα περασμένα λιγοστά εθνικά μας Τζάμπορη αλλά και για την προσμονή τους να βρεθούν εκεί, η σκέψη μου επιστρέφει στο 1996 όταν υποστήριξα ζωηρά την ιδέα αναβίωσης του θεσμού στο ΔΣ εκείνης της εποχής και παρά τις επιφυλάξεις μελών του, με τη στήριξη του τότε Προέδρου του ΔΣ και των άμεσων συνεργατών, καταφέραμε να οργανώσουμε και να πραγματοποιήσουμε με επιτυχία το 3^ο Πανελλήνιο Προσκοπικό Τζάμπορη μετά από 38 χρόνια.

Τα εθνικά Τζάμπορη είναι για τα παιδιά, τους προσκόπους, ένα όμορφο εμπλουτισμένο και διευρυμένο παιχνίδι που στα «στενά» όρια της Ομάδας τους ή ακόμα και της Περιφέρειάς τους δε μπορούν να το ζήσουν. Είναι νέες γνωριμίες και φιλίες από άλλες πόλεις και τόπους. Είναι μια ξεχωριστή εμπειρία.

Περισσότερο όμως ευεργετικές είναι οι μεγάλες πανελλήνιες Δράσεις, όπως το Τζάμπορη για τους Βαθμοφόρους μας και ιδιαίτερα αυτούς του Κλάδου Προσκόπων. Μέσα από τη λειτουργία της «γιγαντιαίας» για τα δεδομένα της Προσκοπικής Ομάδας κατασκήνωσης, αντιλαμβάνονται πως η προσκοπική μέθοδος μπορεί να λειτουργήσει σε όλες τις συνθήκες. Σχεδιάζουν και βάζουν στην πράξη δραστηριότητες που διαμέσου της προσκοπικής ενωμοτίας πραγματοποιούνται με την ίδια και πολλές φορές μεγαλύτερη επιτυχία στο Τζάμπορη. Συνεργάζονται μεταξύ τους για να βρουν λύσεις και να νικήσουν την πολυπλοκότητα, η οποία λόγω των ειδικών συνθηκών, χώρων, εγκαταστάσεων, μετακινήσεων, αλλά κυρίως λόγω του μεγάλου αριθμού παιδιών, βρίσκεται συνεχώς εμπρός τους. Αντιλαμβάνονται την αξία της συνεργασίας και της προσκοπικής συναδέλφωσης που παραμένει ισχυρό συστατικό στοιχείο του σκοπού και της αποστολής του Προσκοπισμού. Οφείλουν για την επιτυχία της δράσης να ξεπερνούν τα στενά όρια του Προσκοπικού Τμήματος και Συστήματός τους και να τολμούν να δουλέψουν με άλλους προσκόπους από άλλα μέρη και πιθανόν και με άλλο τρόπο σκέψης και νοοτροπία.

Τα Τζάμπορη είναι για τους Βαθμοφόρους του Κλάδου Προσκόπων μια μοναδική ευκαιρία να βρεθούνε από κάθε μέρος της Ελλάδας όλοι μαζί στη δράση. Σήμερα αυτή τη μοναδική ευκαιρία χρειάζεται να την αξιοποιήσει ο Κλάδος Προσκόπων της Γενικής Εφορείας περισσότερο από κάθε άλλη φορά. Πρέπει με αποφασιστικότητα να αντιτάξει στη διαρροή μελών των τελευταίων ετών, τη γνώση και την εμπειρία και συντεταγμένα με πολύ πρακτική δουλεία στη βάση να ανανεώσει το πρόγραμμα και τη δράση του Κλάδου Προσκόπων δίνοντας μια νέα ελπιδοφόρα προοπτική.

Όμως αρκετά, τώρα πάμε Τζάμπορη. Σταματώ εδώ. Από Σεπτέμβριο θα έχουμε να πούμε και κυρίως να κάνουμε πολλά.

Καλό Τζάμπορη !!!                                   

ΧΜΛ, 14.8.2010